<

Sabah yataktan kalktığımızda
Aklımızda hep aynı soru
Tekrar tekrar sorulan.
Amaç sadece soruyu mu sormak yoksa cevabı mı bulmak bilemesek de
Soruyoruz…
Sonra gün başlıyor
Yavaş yavaş uyanıyoruz uykumuzdan
Bakıyoruz ki rüya bitmiş başlamış gerçek yaşam…
Yaşam dediğiniz nedir ki
Her defasında boşlukta kelimelerin sonra da cümlelerin uçuştuğu bir tiyatro
Hangimizinki birbirine benziyor
Ya da hangimiz anlıyoruz bir diğerini
Konuşuyor, konuşuyor ve konuşuyoruz
Ama
Unutuyoruz dinlemeyi…
En sonunda haklı olan yine kişinin kendi.
Ve gün devam ediyor…
Sadece kendimizin başrolü oynadığı
Oyuncuları yada mekanı seçemediğimiz bir sahnede
Bir anlam arıyoruz önümüzdeki masada, oturduğumuz sandalyede, yaptığımız işte
Sonra da aman boşver diyoruz
Şu günü bir geçirelim de…
O an birden bire içimizi bir enerji kaplıyor, tam da küsmüşken, örmüşken duvarları
Yoksa telefondaki ses mi bize bu sevinci getiren
Bilemiyoruz
Ama işte orada
Derin bir nefes çekiyoruz, ışıldarken
Anlıyoruz yaşadığımızı
Kucaklaşmak istiyoruz tüm dünyayla
Herkese her şeyin çok güzel olacağını söylemek
Bir dokunuşla her şeyi değiştirmek geçiyor aklımızdan
Mutluluktan kendi kendimize gülümsüyoruz hatta gülüyoruz
Ama
Kimse anlamıyor, anlayamıyor
Bakıyorlar suratımıza garip garip
Saatler geçiyor bir de bakmışız ki gün bitmiş eve dönüş vakti gelmiş
Kısaca bakıyoruz günümüze
Fena da değildi hani, diye geçiriyoruz içimizden
Sonra da alıp başımızı evimize dönüyoruz
Yatıyoruz yatağa
Aklımızda aynı soruyla…